Νέα Υόρκη καλεί Ελλάδα: Ο Γρηγόρης Μανινάκης επιστρέφει στα μουσικά μονοπάτια των Ελλήνων μεταναστών

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ: ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΛΗΜΝΟΣ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Στις 23 Αυγούστου 1963, στο λιμάνι του Πειραιά, από το κατάστρωμα του υπερωκεάνιου «ΟΛΥΜΠΙΑ», ο συμμαθητής μου Γιάννης Τακάκης κι’ εγώ, αποχαιρετούσαμε τους γονείς μας.
Την εικόνα του αποχαιρετισμού έχω ακόμη ολοζώντανη μπροστά μου, όμως δεν θυμάμαι τίποτα από τα συναισθήματα, που ίσως είχα νοιώσει. Ούτε συγκίνηση για τον αποχωρισμό, ούτε φόβο ή αβεβαιότητα, για ένα τόσο μακρινό ταξίδι σε άλλη ήπειρο, σχεδόν στο άγνωστο. Όλα ήταν ακόμη σαν ένα όνειρο.
Στη διάρκεια του ταξιδιού, εντύπωση μου έκαναν οι τεράστιοι χώροι του πλοίου, το εστιατόριο, οι σερβιτόροι με το παπιγιόν, η αίθουσα του κινηματογράφου και της νυχτερινής διασκέδασης, αλλά και η «στενάχωρη» τετράκλινη καμπίνα μας στα βάθη του πλοίου, με δύο φινιστρίνια στο επίπεδο της θάλασσας.
Την πρώτη «σκάλα» κάναμε στην Μεσίνα της Σικελίας και μετά στην Νάπολη.
Στο Γιβραλτάρ είπαμε αντίο στη Μεσόγειο και πριν συνεχίσουμε στον Ατλαντικό κάναμε την τελευταία Ευρωπαϊκή «στάση» στη Λισσαβώνα.
Ακολούθησε ένα γερό κούνημα έξι ημερών και στις 3 του Σεπτέμβρη 1963, νέοι, ελεύθεροι κι’ ωραίοι, είδαμε το άγαλμα της Ελευθερίας να μας καλωσορίζει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, όπου μας περίμενε ο κακός χαμός. Οι Αμερικανοί υπήκοοι περνούσαν πρώτοι στα γρήγορα ενώ οι υπόλοιποι σε γραμμές για λεπτομερή έλεγχο και αναπόφευκτη καθυστέρηση.
Εκεί χωρίσαμε προσωρινά με τον συμμαθητή μου τον Γιάννη, για να ξαναβρεθούμε σε μερικές μέρες στο Πανεπιστήμιο όταν θα άρχιζαν τα μαθήματα. Μέχρι τότε εκείνος θα πήγαινε προσωρινά σε οικογενειακό φίλο στο Ποκίψι (Poughkeepsie), 130 χιλιόμετρα από τη Νέα Υόρκη, κι’ εγώ στην Αστόρια, στο σπίτι της κυρά -Αγγέλας.
Έτσι είχε ονοματίσει ο πατέρας μου την κόρη αδελφικού του φίλου από την Χίο, που θα με περίμενε στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Της είχαμε στείλει και μια φωτογραφία μου, όμως για σιγουριά φορούσα για διακριτικό και ένα μπλε μπλουζάκι με άσπρες ρίγες, το ίδιο με της φωτογραφίας.
Μετά από ώρα, με την ακτινογραφία θώρακα υπό μάλης, το διαβατήριο στο χέρι και είκοσι χάρτινα μονοδόλαρα στην τσέπη – μου τα είχε μαζέψει ένα-ένα η μητέρα μου – πατούσα για πρώτη φορά το πόδι μου στο χώμα της Αμερικής.
Το ταξίδι και το ξεμπαρκάρισμα στην Νέα Υόρκη, είχα περιγράψει πολλά χρόνια αργότερα στον συμμαθητή και συμπαίκτη μου στον Παλλημνιακό Γρηγόρη Δόλλαρη.
Με συγκίνησε αφάνταστα, όταν την επόμενη φορά που συναντηθήκαμε μου χάρισε μια κορνίζα με ένα χαρτονόμισμα των είκοσι δολαρίων με την λεζάντα: «LEMNOS –NEW YORK, 1963».