Μια κραυγή από το Σουδάν με άρωμα Λήμνου: Η συγκλονιστική μαρτυρία της Γεωργίας Κικέζου(Βίντεο)

Ενώ τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας είναι συχνά στραμμένα αλλού, στο Σουδάν συντελείται μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές τραγωδίες του 21ου αιώνα. Ανάμεσα στις φωνές που προσπαθούν να αφυπνίσουν τον κόσμο για τη «βουβή πληγή που αιμορραγεί», ξεχωρίζει μια φωνή με ιδιαίτερους δεσμούς με το νησί μας.

Η Γεωργία Κικέζου μια νέα γιατρός καρδιολόγος που γεννήθηκε στο Νότιο Σουδάν και μεγάλωσε στο Χαρτούμ, κουβαλά μέσα της μια διπλή ταυτότητα. Όπως η ίδια εξομολογείται σε μια καθηλωτική συζήτηση στο ROSA, η καταγωγή της δεν σταματά στην Αφρική: «Ο πατέρας μου είναι από τη Λήμνο… είναι ένας “σουδανοποιημένος” Έλληνας που ζει εκεί δεκαετίες».

Με αφορμή το άρθρο του rosa.gr, παρακολουθούμε την προσωπική της διαδρομή από τις σπουδές στην Ελλάδα μέχρι τις δραματικές στιγμές που έζησε η οικογένειά της όταν ξέσπασε ο πόλεμος τον Απρίλιο του 2023. Η Γεωργία μας υπενθυμίζει ότι ο πόνος δεν έχει σύνορα και ότι πίσω από τους αριθμούς των θυμάτων κρύβονται άνθρωποι της διπλανής πόρτας άνθρωποι που, όπως εκείνη, έχουν τις ρίζες τους στα δικά μας χώματα.

Η μαρτυρία της Γεωργίας συγκλονίζει όταν περιγράφει τις εφιαλτικές στιγμές της διαφυγής των γονιών της από το εμπόλεμο Χαρτούμ . Όπως αναφέρει η ίδια στο βίντεο (στο 16:30), οι γονείς της αναγκάστηκαν να ξεκινήσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι οδικώς προς τον Νότο, περνώντας μέσα από τα μπλόκα των παραστρατιωτικών δυνάμεων (RSF). Με την αγωνία να χτυπά κόκκινο και τον κίνδυνο να παραμονεύει σε κάθε έλεγχο, κατάφεραν τελικά να φτάσουν στα σύνορα του Νοτίου Σουδάν. Εκεί τους παρέλαβε ο αδελφός της για να τους οδηγήσει στην ασφάλεια της πρωτεύουσας Τζούμπα, αφήνοντας πίσω τους μια πόλη που μετατράπηκε μέσα σε μια νύχτα σε εμπόλεμη ζώνη. Είναι μια ιστορία επιβίωσης που αποδεικνύει πως η τραγωδία του Σουδάν έχει πρόσωπα γνώριμα με ρίζες που φτάνουν μέχρι το νησί μας.

Δείτε το βίντεο

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

Το Σουδάν, η μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής μέχρι τον διαχωρισμό της σε Βόρειο και Νότιο, βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας ανθρωπιστικής τραγωδίας. Της μεγαλύτερης σε κλίμακα και της πιο βίαιης γενοκτονίας της εποχής μας.

Η σφαγή χιλιάδων αμάχων στο Αλ Φάσιρ έφερε την τραγωδία του Σουδάν στους τίτλους των διεθνών ειδήσεων. Οι βιασμοί κοριτσιών και γυναικών, η αδυναμία πρόσβασης σε βασικά αγαθά όπως το νερό, το φαγητό και τα φάρμακα, τα εκατομμύρια νεκροί και οι ακόμη περισσότεροι εκτοπισμένοι διαμορφώνουν την εικόνα μιας χώρας στη δίνη ενός αιματηρού εφιάλτη χωρίς τέλος.

Μια χώρα με ορυκτό πλούτο, πλούσιους φυσικούς πόρους, εύφορα εδάφη, τεράστιες ποσότητες νερού από τον Νείλος, μια χώρα που θα μπορούσε να ευημερεί και να ακμάζει. Αντιθέτως, βυθίζεται στο χάος των συγκρούσεων, της βίας, των μισθοφόρων και των αποικιοκρατικών πολιτικών των μεγάλων δυνάμεων που εποφθαλμιούν τα πολύτιμα ορυκτά και όχι μόνο.

«Για το Σουδάν δεν λέτε», λένε όσοι επιλέγουν πάντα το πλευρό του ισχυρού, ως «δήθεν» απάντηση στην υποστήριξη της Παλαιστίνης. «Για το Σουδάν δεν λέτε», λένε αυτοί που ούτε για το Σουδάν τολμούν να μιλήσουν. Όσοι έχουν αλλεργία στην αλληλεγγύη και αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Η Γεωργία Κικέζου και ο Μαχμούντ Αμπντελρασούλ ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα. Είναι καρδιολόγοι σε ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο. Η Γεωργία γεννήθηκε στο Νότιο Σουδάν και μεγάλωσε στην πρωτεύουσα του Βόρειου Σουδάν, στο Χαρτούμ. Από μητέρα Σουδανή και από πατέρα «Σουδανοποιημένο Έλληνα», όπως μας λέει χαρακτηριστικά, με καταγωγή από τη Λήμνο. Ο Μαχμούντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στου Ζωγράφου, χωρίς όμως να εγκαταλείπει τις ρίζες του και την πατρίδα στην οποία γεννήθηκαν οι γονείς του.

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

Σε μια ζωηρή, ανθρώπινη και διαφωτιστική συζήτηση στον ζεστό και φιλόξενο χώρο του Καμπεθόν στο Μεταξουργείο, προσπαθήσαμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι.

Να κατανοήσουμε πραγματικά τι συμβαίνει στο Σουδάν – για την ακρίβεια και στα δύο Σουδάν –, τις ρίζες της σύγκρουσης, το πώς βιώνουν οι άνθρωποί τους, οι οικογένειες και οι φίλοι τους την εμπόλεμη συνθήκη που τουλάχιστον τα τελευταία τρία χρόνια μοιάζει δίχως τέλος. Μας μίλησαν για τη «βαθιά πληγή που διαρκώς αιμορραγεί», τη μοναχική βουβή θλίψη που κουβαλούν. Για την Παλαιστίνη, τη Συρία και την Ουκρανία. Για το πόσο ξαφνικά μπορεί η ζωή να αλλάξει για πάντα.