Δύο επικίνδυνες καταστάσεις στη Λήμνο και η λογική του «σιγά μωρέ, τι θα συμβεί;»

Γράφει ο Αθανάσιος Φαναριώτης

Πόσες φορές πρέπει να συμβεί ένα ατύχημα για να καταλάβουμε ότι η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια αλλά υποχρέωση; Πόσες φορές πρέπει κάποιος να τραυματιστεί για να γίνουν πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει από πριν; Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις επικρατεί η λογική του «δεν έγινε ακόμα κάτι, άρα δεν υπάρχει πρόβλημα». Όμως η ασφάλεια στους δρόμους δεν μετριέται με το αν μέχρι σήμερα δεν θρηνήσαμε θύματα. Μετριέται με το αν λαμβάνουμε μέτρα πριν συμβεί το κακό.

1. Το «έπος» της οδοποιίας στη Λήμνο

Πριν λίγες ημέρες, περνώντας από την περιοχή πάνω από τον Κορνό προς Κουτάλη, είδα εργασίες ασφαλτόστρωσης μέσα στην καλοκαιρινή περίοδο. Δεν θα μπω στη συζήτηση αν είναι σωστή ή λάθος η χρονική στιγμή που γίνεται το έργο. Ένας δρόμος πρέπει να συντηρείται και αυτό είναι αυτονόητο. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι άλλο, Γίνεται το έργο με τον τρόπο που εξασφαλίζει την ασφάλεια όλων των οδηγών;

Γιατί δρόμο δεν χρησιμοποιούν μόνο τα αυτοκίνητα. Υπάρχουν μοτοσυκλέτες, μηχανάκια, ποδήλατα Και για έναν οδηγό δίκυκλου, μια ξυσμένη άσφαλτος με βαθιές αυλακώσεις ανομοιομορφίες και απότομες αλλαγές επιφάνειας δεν είναι απλώς μια ταλαιπωρία Μπορεί να αποτελέσει σοβαρό κίνδυνο.

Ένα αυτοκίνητο μπορεί να περάσει πάνω από ένα τέτοιο σημείο χωρίς πρόβλημα, μια μοτοσυκλέτα όμως? μπορεί να χάσει την ευστάθειά της μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου εξαιτίας αυτών των αυλακώσεων, Το τιμόνι μπορεί να «φύγει», η μπροστινή ρόδα μπορεί να παρασυρθεί και ο αναβάτης να βρεθεί στο οδόστρωμα……. Και τότε γεννιέται το ερώτημα ποιος παίρνει την ευθύνη?

Πρέπει πρώτα να τραυματιστεί κάποιος σοβαρά για να αναρωτηθούμε αν η διαδικασία εκτέλεσης του έργου ήταν η σωστή μόνο και μόνο για να γίνει γρήγορα; Ποιος έχει την ευθύνη για την ασφάλεια κατά τη διάρκεια των εργασιών; Ο Δήμος; Η Περιφέρεια; Ο ανάδοχος του έργου; Ο υπεύθυνος επίβλεψης; Ποιος ελέγχει ότι οι εργασίες γίνονται με τρόπο που δεν δημιουργεί παγίδες για τους οδηγούς δίκυκλων; Γιατί η ευθύνη δεν ξεκινά μετά το ατύχημα. Η ευθύνη υπάρχει από τη στιγμή που δημιουργείται μια επικίνδυνη κατάσταση. Και όταν κάποιος τραυματιστεί, τότε όλοι θα ψάχνουν ποιος φταίει. Όμως τότε μπορεί να είναι ήδη αργά. Ένας άνθρωπος μπορεί να χάσει την υγεία του, την εργασία του, την ποιότητα ζωής του. Η πρόληψη κοστίζει πολύ λιγότερο από την αποκατάσταση μιας ανθρώπινης τραγωδίας ας σταματήσουν κάποιοι να ακολουθούν το κανόνα του ΩΧΑΔΕΡΦΙΣΜΟΥ.

1. «Έναν καθρέφτη, ρε παιδιά… Έναν καθρέφτη!»

Σε ένα σημείο όπου υπάρχει στενό που συναντά μεγαλύτερο δρόμο, η ορατότητα είναι περιορισμένη. Ο συγκεκριμένος δρόμος μπορεί να μην είναι κεντρικός, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος. Αντίθετα, όταν η ορατότητα είναι ανύπαρκτη και κάποιοι οδηγοί κινούνται με ταχύτητα, η πιθανότητα ατυχήματος η τρακαρίσματος αυξάνεται σημαντικά. Μέχρι σήμερα έχουν αποφευχθεί αρκετά ατυχήματα στο συγκεκριμένο σημείο. Περίπου οκτώ περιστατικά έχουν φτάσει πολύ κοντά στο να συμβούν από αρχές Ιουνίου (δεν τολμώ να πάω πιο πίσω χρονικά θα είναι ανούσιο ), ενώ τρεις φορές βρέθηκα και ο ίδιος σε επικίνδυνη κατάσταση. Εκεί λοιπόν Κάποτε υπήρχε ένας διαθλαστικός καθρέφτης που επέτρεπε σε όσους έβγαιναν από το στενό να ελέγχουν την κίνηση και από τις δύο πλευρές του δρόμου οπότε αυτός που έβγαινε από το στενό μπορούσε να προνοήσει βλέποντας τι έρχεται από την κάθε πλευρά . Για άγνωστο λόγο αφαιρέθηκε εδώ και πάρα πολύ καιρό. Από τότε, κάθε έξοδος από το στενό γίνεται με ανύπαρκτη ασφάλεια και με ένα μεγάλο ερωτηματικό: «Έρχεται κάποιος από τον δρόμο και γίνεται ατύχημα ποιος φταίει; ποιόν πρέπει να κυνηγήσεις μετα νομικά;»

Έχω ενημερώσει τον Δήμο για την ανάγκη επανατοποθέτησης καθρέφτη στο σημείο. Η απάντηση στην πράξη είναι η αδράνεια. Όμως η αδράνεια σε θέματα οδικής ασφάλειας δεν είναι ουδέτερη στάση Μπορεί να έχει συνέπειες. Γιατί ένας καθρέφτης κοστίζει ελάχιστα. Ένα τροχαίο ατύχημα όμως μπορεί να κοστίσει από ένα τραυματισμό η και μια ανθρώπινη ζωή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι πάντα η έλλειψη χρημάτων ή η δυσκολία ενός έργου. Πολλές φορές είναι η νοοτροπία του «δεν έγινε ακόμα κάτι σιγά μη γίνει». Όμως η σωστή διοίκηση και η υπευθυνότητα φαίνονται πριν συμβεί το ατύχημα, όχι μετά. Δεν πρέπει να περιμένουμε να χυθεί αίμα για να διορθώσουμε κάτι που θα μπορούσε να έχει προβλεφθεί. Η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι θέμα τύχης γιατί κάποτε και αυτή ακόμα τελειώνει, είναι θέμα ευθύνης και η ερώτηση της ημέρας για πολλοστή φορά είναι ποιος φέρει την ευθύνη αν γίνει κάτι?

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

*LimnosLIVE:Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν απαραίτητα με την άποψη του Ιστότοπου και δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για οποιαδήποτε δήλωση τρίτου προσώπου. Το LimnosLIVE δημοσιεύει άρθρα ενυπόγραφα αναγνωστών γιατί η ελευθερία του λόγου είναι ένα από τα σημαντικότερα δικαιώματα που έχει ένας πολίτης σε μια Δημοκρατία, αν όχι το πιο σημαντικό.