Κώστας Σκούρας: Μαθητής τραυμάτισε σοβαρά συμμαθητή του!!

Γράφει ο Κώστας Σκούρας 

-΄΄ Μαθητής τραυμάτισε σοβαρά συμμαθητή του!!΄΄
– Τα παιδιά έκλεισαν τα σχολεία και βγήκαν στο δρόμο!!
– ΄΄ Πέσαμε από τα σύννεφα ΄΄ .Τι θέλουν πάλι τα παλιόπαιδα!!
Αφού, αφού , αφού…….. μετά απορούμε τάχα, τι παιδιά είναι αυτά σαν να πέφτουμε από τα σύννεφα. Δεν αναρωτιόμαστε όμως τι γονείς και τι ενήλικοι είμαστε εμείς και σε τι κοινωνία ζούμε.

Και βέβαια πέσαμε από τα σύννεφα, αφού στα σύννεφα ζούμε.
Aφού η πολιτεία απαξίωσε τους δασκάλους και τους καθηγητές και τους έκανε όλους συνώνυμους με τον τεμπέλη, τον αδιάφορο, τον ανάξιο. Τους μετέτρεψε σε ΄΄κακομοίρηδες΄΄ της κοινωνίας που δεν μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια .
Αφού μετέτρεψε το Σχολείο σε αγγαρεία για τα παιδιά, σε φυλακή για τους πιο ζωηρούς, σε χώρο βαρεμάρας και αποστροφής. Χωρίς χαρά, χωρίς ξεγνοιασιά, χωρίς παιχνίδι. Το έκανε να μυρίζει λιβάνι και μούχλα όπου η νιότη πνίγεται και γερνάει πριν την ώρα της.
Αφού έκανε τους γονείς τους να πιστεύουν ότι το παιδί τους δεν χρειάζεται να αποκτήσει φιλίες, ότι δεν χρειάζεται να δείχνει σεβασμό στους άλλους, ότι η αλληλεγγύη, η τιμή, η καλοσύνη, η συμπόνια, η συμπαράσταση στις δύσκολες στιγμές των άλλων, η ανθρωπιά και η κατανόηση έχουν ξεπεραστεί στην εποχή μας. Όταν το συμβουλεύουν πως πρέπει να κοιτά μόνο τον εαυτό του και να είναι αδίστακτο προκειμένου να φτάσει στην ΄΄ επιτυχία΄΄. Να αποκτήσει πλούτο, εξουσία και δόξα με κάθε τρόπο.
Αφού τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα κόσμο πολέμων και βίας. Ο ισχυρός πάντα νικά και τα έχει όλα. Το ηθικό και το δίκαιο σπάνια επικρατεί και όσοι επιμένουν σε αυτά θεωρούνται ανόητοι και αφελείς.
Αφού Ζούμε σε μια άρρωστη ξεπεσμένη κοινωνία παρακμής. Χωρίς ελπίδα για τους νέους, όπου κάθε ωραίο, όπως ο πολιτισμός, η ομορφιά, η αγάπη, η κοινωνική προσφορά, τα ιδανικά, είναι θαμμένα βαθιά.
Έτσι πρώτα οι μεγάλοι και ύστερα τα παιδιά καταλήγουν στο εύκολο. Στην ασχήμια, στη βία στη μισανθρωπία. Αυτό που σερβίρεται από το πρωί ως το άλλο πρωί από όλες τις τηλεοράσεις και τα κοινωνικά δίκτυα.
Αφού, αφού , αφού…….. μετά απορούμε τάχα, τι παιδιά είναι αυτά σαν να πέφτουμε από τα σύννεφα. Δεν αναρωτιόμαστε όμως τι γονείς και τι ενήλικοι είμαστε εμείς και σε τι κοινωνία ζούμε