Γιώργος Μαζωνάκης: Ράγισαν καρδιές στο 40ήμερο μνημόσυνο στη Νίκαια – Με δάκρυα και τραγούδια στο νεκροταφείο (Βίντεο – εικόνες)

Αστυνομικές δυνάμεις βρέθηκαν ακριβώς έξω από την εκκλησία, επιτηρώντας την προσέλευση των πολιτών και μεριμνώντας για την ομαλή πρόσβαση των συγγενών και των υπόλοιπων παρευρισκομένων.

Αντίστοιχη αστυνομική παρουσία ήταν και στο νεκροταφείο, όπου κατευθύνθηκαν όσοι επιθυμούσαν να αφήσουν ένα λουλούδι στον τάφο του τραγουδιστή.

Ο σχεδιασμός βασίζεται στα μέτρα που είχαν εφαρμοστεί κατά την κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη, όταν χιλιάδες θαυμαστές του είχαν συγκεντρωθεί για το τελευταίο αντίο.

Φίλοι, πολιτικοί και καλλιτέχνες στην Νίκαια για το μνημόσυνο

Ποιοι έδωσαν το παρών:

H Μελίνα Ασλανίδου:

Ο Ευάγγελος Αποστολάκης:

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

O Γιάννης Πλακιωτάκης:

Η ομιλία του Μητροπολίτη Νίκαιας Κ. Αλέξιου

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἡ παροῦσα ζωή εἶναι στάδιο ἀγῶνα· εἶναι στίβος ὅπου μπαίνουμε καί προχωροῦμε. Εἴμαστε οἱ διαβάτες, πού μένουμε σέ ἕνα «πανδοχεῖο», ὅπως τό ἀποκαλεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Κάποτε φτάνουμε στο τέλος, καί ἡ Ἐκκλησία δέεται νά εἶναι «Χριστιανά τά τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά καί (ἕτοιμοι μέ) καλή ἀπολογία». Ὁ θάνατος εἶναι «τό σημεῖο πού τό μικρό ῥυάκι τῆς ζωῆς μας συναντιέται καί χύνεται στον ὠκεανό τῆς αἰωνιότητος.».

«Οἱ ψυχές τῶν κεκοιμημένων εἶναι σέ ἄνεση ἤ σέ ὀδύνη, κατά τά ἔργα τους… Ἐλευθερώνονται μέ τίς δεήσεις τῶν Ἱερέων ἰδίως τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀλλά καί μέ τίς ἀγαθοεργίες τῶν συγγενῶν…» μᾶς λέει ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος, ἐνῶ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός παρηγορητικά μᾶς λέει «Ἀδελφοί μου, μή λυπῆσθε διά τούς ἀποθαμένους, ἀλλὰ ἄν τούς ἀγαπᾶτε, κάμνετε ὅ,τι ἠμπορεῖτε διά τήν ψυχήν των, συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ἐλεημοσύνας..».

Τά Μνημόσυνα ὠφελοῦν καί τούς ζῶντες καί τούς νεκρούς, ὅπως καί ἄν τελεστοῦν. Τούς ζῶντες τούς παρηγοροῦν καί τούς δίνουν ἐλπίδα. Ὡστόσο, τή μεγαλύτερη ὠφέλεια στούς νεκρούς προξενεῖ ἡ ἔνταξή τους στη Θεία Εὐχαριστία, ἀφοῦ μέ τίς μερίδες στό ἅγιο Δισκάριο «ἑνώνονται ἀόρατα μέ τόν Θεό, ἐπικοινωνοῦν μαζί Του, παρηγοροῦνται, σώζονται εὐφραινόμενοι ἐν Χριστῷ», ὅπως μᾶς βεβαιώνει ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.

Ἐμεῖς σήμερα βρισκόμαστε στόν πανίερο Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐδῶ στή Νίκαια, τελώντας τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, μαζί καί τό ἱερό Μνημόσυνο τοῦ ἀγαπημένου μας Γιώργου Μαζωνάκη. Ο λαός πού συνέρρευσε στην Κηδεία του ἀπέδειξε τήν ἀγάπη πού τοῦ εἶχε ὁ κόσμος, ἀλλά καί ἐκεῖνος πού ἔτρεφε γιά τούς συνανθρώπους του. Ακούστηκαν πολλές καί ποικίλες εὐεργεσίες του σέ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη, μάλιστα σέ ἀνώνυμους, ἀλλά καί σέ ἐπώνυμους.

Παιδί τῆς Νίκαιας, τῆς πόλης τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ζωῆς, ἐμφύτεψε μέσα του ἀπό μικρός τά βάσανα τῶν ἀνθρώπων καί ἀνέπτυξε βαθμιαία μιά μοναδική ἐνσυναίσθηση γιά ἐκείνους πού εἶχαν δυσκολίες. Καί ἔσπευδε ἀθόρυβα, χωρίς διαφημίσεις νά ἀνακουφίσει τόν κάθε συνάνθρωπο, ὥστε νά ὑπερβεῖ τήν ὅποια ἀνάγκη, νά ξαναγυρίσει τό χαμόγελο στα χείλη ὅλων. Ἔχοντας βίωμα τήν ἀγάπη, τραγουδοῦσε τό πόσο ἐξαρτημένος ἦταν ἀπό τήν ἀγάπη: «Ἀνάσα δέν μπορῶ νά πάρω, ἄν δέν μ’ ἀγαπᾶς…», τραγουδοῦσε καί τό βίωνε.

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

Λέγεται ὅτι οἱ καλλιτέχνες βλέπουν τόν κόσμο μέ μάτια διαφορετικά. Καί ὁ Γιῶργος εἶχε ἀκριβῶς αὐτό τό χάρισμα: νά διακρίνει τήν όμορφιά ἐκεῖ πού οἱ ἄλλοι περιορίζονταν σέ ὅρια στενά, χωρίς προεκτάσεις. Ἐκεῖνος ἔδινε φωνή στη σιωπή καί σχῆμα στα κρυφά συναισθήματα τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Ἡ ζωή του δέν ἦταν ἁπλῆ χρονική διαδρομή, ἀλλά ἕνα διαρκές ἔργο τέχνης, γεμᾶτο πάθος, αναζήτηση καί ἀλήθεια.

Μέσα ἀπό τά τραγούδια του, κατάφερε να αγγίξει τίς καρδιές. Συγκίνησε, προβλημάτισε, προκάλεσε σοβαρές ἀναθεωρήσεις, γιά καλύτερη ζωή, γιά ζωή ἀγάπης καί προσφορᾶς. Ζωή μέ ἀξίες καί ὁράματα, χωρίς ὑποδούλωση στήν ὕλη. Ἐνδεικτικός ο στίχος του γιά τά ὑλικά ἀγαθά: «δέν μπορῶ νά γίνω ὑπόδουλος σέ αὐτά. Σταγόνα ὁ χρόνος» (Η φιλοσοφία μου).

Σημαντικότατο καί στοχαστικότατο τό σχετικό σχόλιο τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου μας Κυρίου Ἱερωνύμου: «Μέ τόν Γιῶργο Μαζωνάκη εἶχα προσωπική γνωριμία…μακριά ἀπό τά φῶτα τῆς δημοσιότητας. Εἶχε μιά ἐξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή, μέ ἰδιαίτερα χαρίσματα καί ὑπαρξιακές αναζητήσεις. Κατάφερε, μέ τό ταλέντο, πού τοῦ χάρισε ὁ Θεός, μέ τήν αὐθεντικότητά του, να κερδίσει τό κοινό, νά ἐγγραφεῖ στή συλλογική μνήμη τοῦ λαοῦ. Ἦταν παιδί τοῦ Θεοῦ. Μέσα στό σκοτάδι ἀνακάλυπτε πάντα τήν ἔξοδο πρός τό Φῶς. Ενώνω τήν προσευχή μου μέ τίς προσευχές τῶν οἰκείων του, ὅλων ἐκείνων πού τόν ἀγάπησαν».

Ὁ Γιῶργος ἦταν ὄντως πιστός καί συνειδητό μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Ἄνθρωπος ταπεινός καί πλαϊνός, «τῆς διπλανῆς πόρτας», ὅπως λέει ὁ λαός, δέν εἶχε πρόβλημα να ζητάει καί συγγνώμη ἀπό πρόσωπα τοῦ περιβάλλοντός του. Μέ τή συγγνώμη ομορφαίνουν καί βελτιώνονται οἱ σχέσεις τῶν ἀνθρώπων. «Συγγνώμη για τα λάθη μου συγγνώμη…δέν ἤξερα ποιό δρόμο να διαλέξω… φταίω» (Δέν ὑποκρίνομαι). Τόσο ἁπλό καί τόσο ὑπέροχο ή συγγνώμη.

Καί μια μέρα ανταριασμένη φτάσαμε στο τέλος. Ἕνα τέλος ἀπροσδόκητο, πάνω στη δράση καί στήν κορυφή τῆς δράσης, λές καί τό εἶχε προβλέψει, τό μελοποίησε καί τό τραγούδησε: «Τέλειωσε κι αὐτό τό παραμύθι καί τό πρωτοβρόχι σιγανό, ἔκλαψε γιά μᾶς, γεμᾶτο λύπη, στον πικρό ἀποχαιρετισμό…»

«Τό ἰδανικό εἶναι νά ἀποχωρήσει κανείς ἀπό τή ζωή νηφάλιος καί χωρίς νά τοῦ λείπει κάτι » εἶχε πεῖ πρίν 2.400 χρόνια ὁ Ἁριστοτέλης. Λυτρωτική ή ἤρεμη Ἔξοδος!

Ὅλοι τόν εὐχαριστοῦν τόν Γιῶργο Μαζωνάκη γιά ὅσα χάρισε. Γιά τήν ὀμορφιά πού σμίλεψε καί τήν ἔκανε προσιτή στον κόσμο, ἰδίως στη Νεολαία μας. Δέν θά τόν ξεχάσουμε. «Ὁ ἀληθινός τάφος τῶν νεκρῶν εἶναι οἱ καρδιές τῶν ζωντανῶν» εἶπε ὁ ἱστορικός Τάκιτος, τόν 1° αἰῶνα πρό Χριστοῦ. «Τότε οἱ νεκροί πεθαίνουνε ὅταν τούς λησμονοῦνε» σημείωσε ὁ Ποιητής Οὐράνης, στα τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα.

Μέσα ἀπό ἕνα τροπάριο τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας μᾶς μιλᾶ ὁ κάθε νεκρός καί μᾶς λέει: «Πηγαίνω μπροστά στόν Κριτή. Σᾶς παρακαλῶ ὅλους καί σᾶς ἱκετεύω να προσεύχεστε ἀδιάκοπα στόν Χριστό τόν Θεό, γιά μένα, ὥστε νά μέ κατατάξει ἐκεῖ ὅπου βρίσκεται τό Φῶς τῆς ζωῆς».

Εὐλογημένο τό ταξίδι του προς τό αἰώνιο Φῶς. Θερμή ἡ προσευχή μας, νά τόν ἀναπαύει ὁ Θεός, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ Θανάτου, καί νά παρηγορεῖ τούς οἰκείους του.