Μην έρθει τουρισμός για να μην χαλάσει η Λήμνος… Η βολική καραμέλα!

Το να αγαπάς τη Λήμνο το καλοκαίρι είναι το μόνο εύκολο. Το να ζεις όμως εδώ τον Γενάρη να ακούς τον βοριά και να παλεύεις με την απομόνωση είναι μια εντελώς άλλη ιστορία.

Με το που ανοίγει η κουβέντα για την τουριστική κίνηση ή ανάπτυξη το σενάριο στα social media και ειδικά στο Facebook επαναλαμβάνεται κουραστικά. Κάτω από κάθε σχετική ανάρτηση ξεκινάει ένας «χορός» σχολίων από ανθρώπους που δεν μένουν μόνιμα στο νησί. Ετεροδημότες που έρχονται μόνο το καλοκαίρι ή φανατικοί παραθεριστές αρχίζουν τα ίδια και τα ίδια: «Να μην χαλάσει η Λήμνος», «να μην γίνει Μύκονος», «να μείνει αγνή, μην έρθει άλλος τουρισμός».

Η πρόθεσή τους μπορεί να ξεκινάει από μια αγνή αγάπη για τον τόπο. Όμως πίσω από αυτή τη ρομαντική, σχεδόν μουσειακή λογική κρύβεται μια τεράστια παγίδα. Και ας είμαστε ειλικρινείς μια δόση υποκρισίας. Είναι τρομερά εύκολο να ζητάς «γραφικότητα» και «ησυχία» όταν εξαργυρώνεις τις μέρες των διακοπών σου μόνο το καλοκαίρι και μετά επιστρέφεις στην ασφάλεια και τις ανέσεις της μεγάλης πόλης.

Τι γίνεται όμως με τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου;

Η Λήμνος δεν είναι σκηνικό σε ταινία, ούτε μια ζωντανή καρτ ποστάλ για να ξεδίνουν οι επισκέπτες.

Είναι ο τόπος όπου ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος παλεύουν με το αυξημένο κόστος και τις ελλείψεις για να κρατήσουν τα χωριά ζωντανά. Είναι το μέρος όπου ο μαγαζάτορας, ο επαγγελματίας της εστίασης και ο ξενοδόχος ρισκάρουν το βιος τους και ματώνουν όλο τον χειμώνα με φόρους και υποχρεώσεις, περιμένοντας τη σεζόν για να κρατήσουν τις επιχειρήσεις τους ανοιχτές και να μην βάλουν λουκέτο.

Είναι ο απλός πολίτης που προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά του και να μην φύγουν από τον τόπο τους

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

Είναι το νησί όπου ο υπάλληλος, ο γιατρός και ο δάσκαλος επωμίζονται τα προβλήματα της ακριτικής Ελλάδας όταν σβήνουν τα φώτα.

Όταν λοιπόν κάποιος γράφει με τόση ευκολία από τον καναπέ του «όχι άλλο τουρισμό στη Λήμνο» ουσιαστικά τι ζητάει; Ζητάει από τον ντόπιο επαγγελματία να μειώσει το εισόδημά του, από τον παραγωγό να μην πουλήσει και από το νησί να μαραζώσει οικονομικά, απλά και μόνο για να βρίσκει ο ίδιος μια άδεια παραλία όταν έρχεται για διακοπές.

Έχουν δικαίωμα να έχουν άποψη αυτοί που δεν ζουν μόνιμα εδώ; Φυσικά και έχουν, ειδικά αν κατάγονται από τη Λήμνο ή την πονούν. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα όμως να κάνουν «κρεμαστάρια» τη δική τους ρομαντική ανάγκη στις πλάτες των ανθρώπων που πασχίζουν να επιβιώσουν εδώ τον χειμώνα.

Κανένας λογικός Λημνιός δεν θέλει την άναρχη τσιμεντοποίηση ή την αλλοίωση της ταυτότητας του νησιού. Η ισορροπημένη οργανωμένη τουριστική άνοδος δεν είναι απειλή. Είναι το οξυγόνο που χρειάζεται η τοπική οικονομία για να κρατήσει τους νέους μας εδώ αντί να βλέπουμε τον τόπο μας να ερημώνει χρόνο με τον χρόνο. Ή πολύ απλά να ζήσει το έχετε σκεφτεί αυτό; Απλά να μπορεί να ζήσει….

Ας σταματήσει λοιπόν, η θεωρία των social media.

Η Λήμνος ανήκει σε αυτούς που την αγαπούν, αλλά κυρίως ανήκει σε αυτούς που την υπομένουν τη στηρίζουν και την κρατούν όρθια όταν οι άλλοι φεύγουν. Το μέλλον του νησιού θα το σχεδιάσουν αυτοί που είναι εδώ στα εύκολα και στα δύσκολα γιατί αυτοί δικαιούνται να έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.

ΥΓ: Αυτό το άρθρο το σκεφτόμασταν καιρό. Είναι μια κουβέντα που γίνεται ξανά και ξανά, βλέποντας την αγωνία αλλά και τον εκνευρισμό όλων όσων μένουν όλο τον χρόνο στο νησί, κάθε φορά που έρχονται αντιμέτωποι με αυτά τα σχόλια. Έπρεπε κάποια στιγμή αυτές οι σκέψεις να βγουν προς τα έξω απλά και ανθρώπινα, χωρίς μισόλογα…. θα δούμε και τα σχόλια…. 

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ