Connect with us

Λήμνος

Λήμνος: «Μου έσωσαν το χέρι και με αυτό έχτισα το σπίτι μου». Η ιστορία του Yavor που συγκινεί!

Ήρθε στη Λήμνο ως ξένος και σήμερα τη λέει σπίτι του. Η ιστορία πίσω από ένα μεγάλο «ευχαριστώ»

Δημοσιεύτηκε

στις

Yavor

Υπάρχουν ιστορίες που μας συγκινούν βαθιά και μας θυμίζουν πόση δύναμη κρύβει η ανθρωπιά. Μια τέτοια ιστορία μοιράστηκε με στο LimnosLive ο Yavor Parvanov, ένας άνθρωπος με καταγωγή από τη Βουλγαρία που βρήκε στη Λήμνο κάτι πολύ περισσότερο από έναν όμορφο τόπο για να ζήσει.

Όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2017 όταν ένα σοβαρό ατύχημα τον οδήγησε στο Νοσοκομείο Λήμνου. Εκεί γνώρισε από κοντά την αφοσίωση και την καλοσύνη ανθρώπων που έκαναν τα πάντα για να τον βοηθήσουν. Μια εμπειρία που έμελλε να αλλάξει όχι μόνο την καθημερινότητά του αλλά και τον τρόπο που έβλεπε το νησί.

Εννέα χρόνια αργότερα αποφάσισε να μιλήσει δημόσια. Να ευχαριστήσει εκείνους που δεν ξέχασε ποτέ και να μοιραστεί μια συγκλονιστική λεπτομέρεια. Με το χέρι που του έσωσαν οι γιατροί της Λήμνου έχτισε αργότερα το σπίτι του στο νησί.

Δημοσιεύουμε την επιστολή του όπως ακριβώς μας την έστειλε, χωρίς καμία αλλαγή. Είναι μια ιστορία που συγκινεί και μας θυμίζει την αξία της ανθρωπιάς. Μέσα από τα λόγια του Yavor αναδεικνύεται η σπουδαία προσφορά του γιατρού που τον χειρούργησε και όλων των ανθρώπων του Νοσοκομείου Λήμνου που στάθηκαν δίπλα του. Ανθρώπων που με τη φροντίδα και την αφοσίωσή τους άφησαν ένα ξεχωριστό σημάδι στη ζωή του!

Διαβάστε την ιστορία του

Καλησπέρα σας!

Σας γράφω προσωπικά, ως δημοσιογράφο του LimnosLive, γιατί θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια αληθινή ιστορία που σημάδεψε τη ζωή μου και με έκανε να αγαπήσω τη Λήμνο ακόμη περισσότερο.

Δεν σας στέλνω ένα έτοιμο δημοσιογραφικό άρθρο, αλλά μια προσωπική μαρτυρία και ένα μεγάλο ευχαριστώ. Αν θεωρείτε ότι αξίζει να δημοσιευτεί, σας αφήνω απολύτως ελεύθερη να τη διαμορφώσετε, να τη συντομεύσετε ή να της δώσετε τη μορφή που εσείς κρίνετε κατάλληλη.

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ
Advertisement

Σας επισυνάπτω και φωτογραφίες από τις ακτινογραφίες του τραυματισμού μου, καθώς και μια φωτογραφία της Λήμνου.

Ο σκοπός μου δεν είναι να προβάλω τον εαυτό μου. Είναι να τιμήσω τους ανθρώπους που μου έσωσαν το χέρι και να εξηγήσω γιατί αυτό το νησί έγινε το σπίτι μου.

Το χέρι που μου έσωσαν στη Λήμνο έχτισε το σπίτι μου στη Λήμνο

Μια προσωπική ιστορία ευγνωμοσύνης προς τους γιατρούς και τους ανθρώπους του νησιού

Είμαι Βούλγαρος. Πριν από αρκετά χρόνια ήρθα στη Λήμνο αναζητώντας τη θάλασσα, την ηρεμία και την ελευθερία.Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ότι ένα σοβαρό ατύχημα θα ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που θα αποφάσιζα να μείνω για πάντα σε αυτό το νησί.

Τον Αύγουστο του 2017 είχα ένα τρομερό ατύχημα ενώ εργαζόμουν με έναν γωνιακό τροχό, στον οποίο είχα τοποθετήσει δίσκο κοπής ξύλου. Ο δείκτης του αριστερού μου χεριού αποκόπηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Κρατιόταν μόνο από μια πολύ λεπτή λωρίδα δέρματος στην πλευρά της παλάμης.
Δεν ήταν ένα απλό κόψιμο. Είχε κοπεί εντελώς το δεύτερο μετακάρπιο οστό, ενώ είχαν υποστεί σοβαρές βλάβες τένοντες, νεύρα, αιμοφόρα αγγεία και άλλοι ιστοί. Περίπου ένα εκατοστό οστού και μαλακών ιστών είχε κυριολεκτικά χαθεί από το πριόνι.Σαν να μην έφτανε αυτό, όταν μου έφυγε το εργαλείο από τα χέρια, τραυματίστηκαν σοβαρά και δύο δάχτυλα του ποδιού μου.

Με μετέφεραν επειγόντως στο Νοσοκομείο Λήμνου. Εκεί περίμεναν να έρθει από το σπίτι του ο χειρουργός, ο Θοδωρής, όπως τον θυμάμαι μέχρι σήμερα.

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ
Advertisement

Ήρθε με καλή διάθεση και με εκείνο το χαρακτηριστικό ελληνικό χιούμορ. «Ρε μαλάκα, γιατί με σήκωσες από το τραπέζι; Γιατί δεν κάθεσαι να φας και να πιεις, αντί να κόβεις τα δάχτυλά σου στις δύο το μεσημέρι;»

Ακόμη γελάω όταν θυμάμαι τα λόγια του.
Αλλά αμέσως μετά, αυτός ο άνθρωπος έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Πέρασε περίπου πέντε ώρες στο χειρουργείο προσπαθώντας να μου σώσει το χέρι.
Θυμάμαι και μια πολύ νέα αναισθησιολόγο, η οποία ήρθε να βοηθήσει επειδή εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε διαθέσιμος αναισθησιολόγος στο χειρουργικό τμήμα.

Ήταν ένα μικρό νησιωτικό νοσοκομείο, με περιορισμένο προσωπικό και δυνατότητες. Όμως οι άνθρωποί του έκαναν ό,τι μπορούσαν.

Ο Θοδωρής μου είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Μια πρόθεση μπορώ να σου βάλω. Εγώ όμως θέλω να έχεις ένα ζωντανό δάχτυλο.»

Και το κατάφερε.

Αποκατέστησε τα οστά με βελόνες Kirschner και, μέσα από μια εξαιρετικά δύσκολη χειρουργική επέμβαση, εξασφάλισε την επιβίωση και την αιμάτωση του σχεδόν αποκομμένου δαχτύλου.

Αργότερα, όταν με εξέτασε στη Σόφια ο διακεκριμένος χειρουργός χεριού, αναπληρωτής καθηγητής Λιουντμίλ Συμεώνοφ, μου είπε ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα ήταν κάτι που δεν είχε συναντήσει ο ίδιος στην επαγγελματική του εμπειρία.Μου εξήγησε πόσο δύσκολη ήταν μια τέτοια αποκατάσταση και πόσο σοβαρός ήταν ο κίνδυνος να μείνει το δάχτυλο μη λειτουργικό ή να εμφανιστούν επιπλοκές.
Όμως ο γιατρός της Λήμνου είχε επιλέξει να προσπαθήσει να το σώσει.
Και δεν μου έσωσε απλώς ένα δάχτυλο.
Μου έσωσε ένα ζωντανό, δυνατό και χρήσιμο μέρος του σώματός μου.
Έμεινα στο νοσοκομείο πέντε ημέρες.Τις πρώτες τρεις ημέρες ήμουν σχεδόν συνεχώς κοιμισμένος και εξαντλημένος από την επέμβαση και την αναισθησία. Η σύντροφός μου, η Πέτια, έμεινε μαζί μου για να με βοηθάει.Οι άνθρωποι του νοσοκομείου της έφεραν κρεβάτι. Της έδιναν φαγητό. Μας φρόντισαν με απίστευτη καλοσύνη

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ
Advertisement

Κανείς δεν με αντιμετώπισε ως ξένο.
Κανείς δεν μου ζήτησε χρήματα.
Κανείς δεν υπαινίχθηκε ότι χρωστούσα κάποια προσωπική ανταμοιβή.
Στο τέλος έδωσα απλώς τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κάρτας Ασφάλισης Ασθενείας μου.Δεν πλήρωσα ούτε ένα ευρώ.
Κάποια στιγμή θέλησα να ευχαριστήσω προσωπικά τον χειρουργό και να του προσφέρω κάτι. Αρνήθηκε. Μου είπε: «Αν θέλεις να δώσεις κάτι, δώσ’ το στο εκκλησάκι στην είσοδο του νοσοκομείου. Εμείς δεν παίρνουμε χρήματα ούτε δώρα. Είμαστε γιατροί.»

Αυτά τα λόγια δεν τα έχω ξεχάσει εδώ και εννέα χρόνια. Ούτε το χαμόγελό του, ούτε τα αστεία του, ούτε τη φροντίδα των νοσηλευτών και των νοσηλευτριών. Και βέβαια δεν ξέχασα ποτέ το αποτέλεσμα της δουλειάς τους.

Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς οδηγούσα ήδη αυτοκίνητο και χρησιμοποιούσα προσεκτικά το τραυματισμένο χέρι. Τον Δεκέμβριο έκοβα ξύλα με τσεκούρι, χρησιμοποιώντας και τα δύο χέρια. Τον Φεβρουάριο του 2018 έκανα χειμερινή ορειβασία, δεμένος με σχοινί, σε πραγματικό αλπικό πεδίο. Χρησιμοποιούσα πιολέ και ορειβατικό εξοπλισμό και μπορούσα ακόμη και να ηγούμαι της σχοινοσυντροφιάς. Τον Μάρτιο έκανα σκι σε υψόμετρο 3.800 μέτρων.
Με τον καιρό αποκαταστάθηκαν η αισθητικότητα, η λεπτή κινητικότητα και η αιμάτωση του δαχτύλου. Μία άρθρωση έμεινε σχεδόν ακίνητη, αλλά το δάχτυλο είναι ζωντανό, δυνατό και λειτουργικό. Δεν είναι ένα τέλειο χέρι. Είναι όμως το δικό μου χέρι. Και το έχω χάρη σε εκείνον τον γιατρό και την ομάδα του.

Και εδώ βρίσκεται το πιο σημαντικό μέρος της ιστορίας μου.

Αργότερα αποφάσισα να χτίσω το σπίτι μου στη Λήμνο. Και το έχτισα με αυτά ακριβώς τα χέρια. Με το χέρι που κάποτε κρεμόταν σχεδόν αποκομμένο και που οι γιατροί του νησιού κατάφεραν να σώσουν. Με αυτό κουβάλησα υλικά, δούλεψα με εργαλεία, κατασκεύασα έπιπλα και έφτιαξα πολλά πράγματα στο σπίτι όπου ζω σήμερα.

Το χέρι που μου έσωσαν στη Λήμνο έχτισε το σπίτι μου στη Λήμνο.
Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι κυριολεκτικά η αλήθεια.

Έχω γνωρίσει νοσοκομεία και συστήματα υγείας και σε άλλες χώρες. Δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν ούτε να κάνω άδικες γενικεύσεις. Όμως αυτό που έζησα στη Λήμνο ήταν κάτι ξεχωριστό. Είδα επαγγελματισμό, αξιοπρέπεια, ανθρωπιά και πραγματική ανιδιοτέλεια. Είδα ανθρώπους που, παρά τις δυσκολίες και τις ελλείψεις, έκαναν τη δουλειά τους με συνείδηση και αγάπη για τον συνάνθρωπο.

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ
Advertisement

Και τότε κατάλαβα κάτι.

Ο τόπος όπου θέλεις να ζήσεις δεν καθορίζεται μόνο από την ομορφιά του τοπίου, τη θάλασσα ή τον καλό καιρό. Καθορίζεται κυρίως από τους ανθρώπους του. Από το πώς θα σου φερθούν όταν είσαι αδύναμος. Από το αν θα σε αντιμετωπίσουν με αξιοπρέπεια. Από το αν θα νιώσεις ότι, παρόλο που γεννήθηκες αλλού, μπορείς να ανήκεις εδώ.

Εκείνες τις ημέρες, στο Νοσοκομείο Λήμνου, αισθάνθηκα ακριβώς αυτό. Και σε μεγάλο βαθμό τότε αποφάσισα ότι θέλω να μείνω σε αυτό το νησί και να γίνω μέρος της κοινωνίας του.

Δεν γράφω αυτή την ιστορία για να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως ήρωα.

Ο πραγματικός ήρωας ήταν ο χειρουργός που ήρθε από το σπίτι του και πέρασε πέντε ώρες προσπαθώντας να σώσει το χέρι ενός άγνωστου Βούλγαρου.
Ήταν η νεαρή αναισθησιολόγος που ήρθε να βοηθήσει.
Ήταν οι νοσηλευτές, οι νοσηλεύτριες και όλοι εκείνοι που μας φρόντισαν χωρίς να περιμένουν τίποτα.

Γράφω τώρα, εννέα χρόνια αργότερα, γιατί για πολύ καιρό δίσταζα να μιλήσω δημόσια για αυτή την εμπειρία. Δεν ήθελα, μέσα από τη σύγκριση με άλλες εμπειρίες μου, να πληγώσω ή να προσβάλω κανέναν.

Αλλά συνειδητοποίησα ότι η ευγνωμοσύνη δεν χρειάζεται να μένει σιωπηλή

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ
Advertisement

Γι’ αυτό θέλω σήμερα να πω δημόσια:
Ευχαριστώ, Θοδωρή.
Ευχαριστώ όλους τους γιατρούς και το προσωπικό του Νοσοκομείου Λήμνου που ήταν δίπλα μου τον Αύγουστο του 2017.
Ευχαριστώ τους ανθρώπους αυτού του νησιού.

Δεν μου σώσατε μόνο το χέρι.
Μου δώσατε κάτι πολύ περισσότερο: την πεποίθηση ότι εδώ, σε αυτό το μικρό νησί του Αιγαίου, υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσα στους οποίους θέλω να ζήσω και να γεράσω.
Άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνουν αξιοπρέπεια, ανθρωπιά, επαγγελματισμός και καλοσύνη.
Σήμερα έχω χτίσει το σπίτι μου στη Λήμνο, με τα ίδια χέρια που κάποτε κινδύνεψα να χάσω.
Και κάθε φορά που κοιτάζω το αριστερό μου χέρι, θυμάμαι εκείνον τον χειρουργό και τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου.

Ίσως να μην τους το είπα ποτέ όπως πραγματικά θα ήθελα.
Γι’ αυτό το λέω σήμερα, εννέα χρόνια αργότερα.
Ευχαριστώ, Θοδωρή.
Ευχαριστώ το Νοσοκομείο Λήμνου.
Ευχαριστώ, Λήμνο.
Δεν γεννήθηκα εδώ. Αλλά εδώ επέλεξα να ανήκω!

Οι φωτογραφίες που μας έστειλε

aktin1 aktin2 limnos istoria

Google News Icon

Σας άρεσε το άρθρο? Mάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Λήμνο!
Ακολουθήστε το LimnosLive.gr στο Google News.

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ
Advertisement
Διαφήμηση
Advertisement
Διαφήμηση
Advertisement
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com