Ακτοπλοϊκό «άδειασμα» στους επιβάτες: Πλήρωσαν καμπίνα και τους στέλνουν σε αεροπορικά καθίσματα

Δεν είναι απλώς μια αλλαγή πλοίου. Είναι μια απόφαση που, στην πράξη, τινάζει στον αέρα τον προγραμματισμό ανθρώπων που είχαν κλείσει εγκαίρως το ταξίδι τους για Λήμνο, Μυτιλήνη, Χίο, Σάμο και άλλα νησιά

Με απόφαση του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, τροποποιείται η αντικατάσταση του «Blue Star Myconos». Σύμφωνα με το έγγραφο, το πλοίο αντικαθίσταται αρχικά από το «Blue Star Paros» έως και τις 06/07/2026 και στη συνέχεια από το «Διαγόρας» για το διάστημα από 06/07/2026 έως 13/09/2026. Η απόφαση αφορά, μεταξύ άλλων, τις γραμμές Θεσσαλονίκη – Λήμνος – Μυτιλήνη – Χίος – Βαθύ Σάμου, Καβάλα – Λήμνος – Μυτιλήνη – Χίος – Βαθύ Σάμου – Άγιος Κήρυκος και Καβάλα – Λήμνος – Μυτιλήνη ή Σίγρι Λέσβου – Χίος – Καρλόβασι.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο επιχειρησιακό. Είναι βαθιά κοινωνικό και απολύτως πρακτικό: άνθρωποι που πλήρωσαν για καμπίνα σε ένα πολύωρο ταξίδι ενημερώνονται ότι, επειδή δεν υπάρχει πλέον διαθέσιμη η κατηγορία θέσης που είχαν αγοράσει, μεταφέρονται σε αριθμημένα καθίσματα αεροπορικού τύπου.

Με απλά λόγια: πλήρωσες για να ταξιδέψεις σαν άνθρωπος, με καμπίνα, ειδικά σε διαδρομή πολλών ωρών προς τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, και λίγο πριν το ταξίδι σού λένε «συγγνώμη, τελικά κάθισμα». Αυτό δεν είναι εξυπηρέτηση. Είναι υποβάθμιση υπηρεσίας με ευγενική διατύπωση.

Το email της εταιρείας, όπως έχει σταλεί σε επιβάτες, αναφέρει ότι το δρομολόγιο του «Διαγόρας» από Θεσσαλονίκη προς Μυτιλήνη στις 05/07/2026 θα εκτελεστεί από το Blue Star Paros, με τις ίδιες ώρες αναχώρησης και άφιξης. Στη συνέχεια ενημερώνει ότι, λόγω μη διαθεσιμότητας της καμπίνας, η κράτηση μεταφέρεται σε αεροπορικά καθίσματα, με επιστροφή του κόστους της καμπίνας και έκδοση δωρεάν εισιτηρίου για τη νέα θέση

Τυπικά, μπορεί να φαίνεται ότι υπάρχει λύση. Ουσιαστικά, όμως, υπάρχει ταλαιπωρία. Γιατί άλλο είναι να ταξιδεύεις σε καμπίνα και άλλο να περάσεις νύχτα ή πολλές ώρες σε κάθισμα. Άλλο είναι να έχεις οργανώσει το ταξίδι σου με παιδιά, ηλικιωμένους, ανθρώπους με προβλήματα υγείας ή απλώς με την ανάγκη να ξεκουραστείς, και άλλο να σου αλλάζουν τους όρους την τελευταία στιγμή.

Και εδώ είναι το μεγάλο ζήτημα: όταν μια εταιρεία έχει ουσιαστικά μονοπωλιακή θέση στην ακτοπλοϊκή εξυπηρέτηση της Μυτιλήνης και μεγάλου μέρους του Βορείου Αιγαίου, η ευθύνη της δεν είναι απλώς εμπορική. Είναι ευθύνη δημόσιας υπηρεσίας. Δεν πουλάει απλώς εισιτήρια. Εξυπηρετεί νησιά, οικογένειες, ασθενείς, εργαζόμενους, φοιτητές, τουρίστες, ανθρώπους που δεν έχουν πάντα δεύτερη επιλογή.

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

Η ίδια η υπουργική απόφαση αναφέρει ότι τα δρομολόγια θα εκτελεστούν υπό την προϋπόθεση έγκαιρης και ευρείας ενημέρωσης του επιβατικού κοινού, με μέριμνα και ευθύνη της πλοιοκτήτριας εταιρείας, καθώς και με ανάληψη των υποχρεώσεών της που απορρέουν από τη νομοθεσία για τα δικαιώματα των επιβατών.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: πόσο «έγκαιρη» είναι μια ενημέρωση όταν ο επιβάτης έχει ήδη κάνει κράτηση, έχει πληρώσει καμπίνα και λίγο πριν ταξιδέψει μαθαίνει ότι θα βρεθεί σε κάθισμα; Και πόσο «ευρεία» είναι η ενημέρωση όταν ο κόσμος ψάχνει μόνος του να καταλάβει τι θα γίνει με το ταξίδι του;

Η επιστροφή χρημάτων για την καμπίνα είναι το ελάχιστο. Δεν αναιρεί την αναστάτωση. Δεν ακυρώνει το γεγονός ότι ο επιβάτης είχε επιλέξει συγκεκριμένη υπηρεσία για συγκεκριμένο λόγο. Δεν λύνει το πρόβλημα εκείνου που πρέπει να ταξιδέψει υποχρεωτικά και δεν έχει την πολυτέλεια να ακυρώσει.

Για τη Μυτιλήνη και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, η ακτοπλοΐα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δρόμος. Είναι γέφυρα. Είναι η βασική αρτηρία σύνδεσης με την ηπειρωτική Ελλάδα. Και όταν αυτή η αρτηρία λειτουργεί με λογική «ό,τι υπάρχει διαθέσιμο, πάρτε το», τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την εταιρεία. Αφορά και το Υπουργείο, και τις Λιμενικές Αρχές, και τους φορείς των νησιών.

Οι επιβάτες δεν είναι βαλίτσες για μεταφόρτωση. Δεν μπορείς να τους μετακινείς από καμπίνα σε κάθισμα και να θεωρείς ότι με μια επιστροφή χρημάτων καθάρισες. Σε ένα πολύωρο ταξίδι προς Λήμνο, Μυτιλήνη και τα υπόλοιπα νησιά, η καμπίνα δεν είναι καπρίτσιο. Είναι ανάγκη.

Η εταιρεία οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις: πόσοι επιβάτες επηρεάζονται, σε ποια δρομολόγια, γιατί πουλήθηκαν ή διατηρήθηκαν κρατήσεις σε κατηγορίες που τελικά δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν και τι πρόσθετη μέριμνα θα υπάρξει για οικογένειες, ηλικιωμένους, ασθενείς και άτομα που είχαν πραγματική ανάγκη καμπίνας.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια απλή αλλαγή στο όνομα του πλοίου. Μιλάμε για αλλαγή στους όρους του ταξιδιού. Και όταν μιλάμε για νησιά, τέτοιες αποφάσεις δεν περνούν σαν ψιλά γράμματα. Χτυπούν κατευθείαν στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

Πηγη lesvosnews.net