Το φαγητό της φτώχειας που έγινε ο θησαυρός της Λήμνου: Η Μαρία Ευστρατίου αποκαλύπτει το μυστικό για τις αυθεντικές βαλάνες! (βίντεο)

Υπάρχουν κάποιες συναντήσεις που δεν είναι απλά ένα ρεπορτάζ ή μια καταγραφή μιας παραδοσιακής συνταγής. Είναι βιώματα, είναι μάθημα ζωής. Μια τέτοια ξεχωριστή εμπειρία ζήσαμε στο Καρπάσι, όταν η κυρία Μαρία Ευστρατίου μας άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της και μας υποδέχτηκε με το πιο γλυκό, αυθεντικό χαμόγελο.

Γεννημένη στη Δάφνη η κυρία Μαρία κουβαλάει στα χέρια της τη σκληρή αλλά αγνή ιστορία του τόπου. Μας μίλησε για τα παιδικά της χρόνια, τότε που η βιοπάλη ξεκινούσε από τα χαράματα. «Πριν το σχολείο πηγαίναμε στα χωράφια. Έπρεπε να πάμε πρωί-πρωί, στις 5 μας σηκώνανε να μαζέψουμε το ρόβι… Μετά πηγαίναμε σχολείο», θυμάται με νοσταλγία. Ύστερα ήρθε η δουλειά στην Αθήνα, η ξενιτειά στη Γερμανία με προξενιό, η δημιουργία της δικής της οικογένειας και τελικά ο νόστος. Η επιστροφή στη Λήμνο, εκεί όπου χτυπά πάντα η καρδιά της.

Με τα χέρια της μαθημένα στη δουλειά, έπιασε το ντόπιο σταρένιο αλεύρι, το νερό και το αλάτι. Χωρίς μεζούρες και ζυγαριές, παρά μόνο με το έμπειρο μάτι και τη δύναμη της παλάμης της, έπλασε το ζυμάρι για τις παραδοσιακές βαλάνες Λήμνου τα αυθεντικά λημνιά μακαρόνια.

«Θα φτιάξουμε τα λημνιά τα μακαρόνια που αλλιώς τα λεν και βαλάνες. Τα φτιάχνανε παλιά οι γονείς μας. Το καλύτερό μας φαγητό εδώ στη Λήμνο, γιατί είχαμε φτώχια… Είχαμε το αλεύρι, είχαμε νερό και αλάτι και ήταν μια χαρά», μας εξομολογείται.

Με μια χαρακτηριστική, σχεδόν χορευτική κίνηση του δαχτύλου πάνω στο ξύλο, έδωσε σχήμα σε αυτά τα μικρά «σαλιγκαράκια» της παράδοσης. Όσο η κατσαρόλα έβραζε, η κουβέντα πήγαινε στις παλιές αναμνήσεις, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν τηλεοράσεις, αλλά είχαν ο ένας τον άλλον. Τότε που τα αυγά της αυλής ήταν το «νόμισμα» για να ψωνίσει η οικογένεια. «Αν πάμε πίσω, κι ας είμασταν φτωχοί, ήταν ωραία χρόνια. Ήταν πιο καλά γιατί είμασταν νέοι, δεν είχαμε τίποτα άλλο να σκεφτούμε. Τώρα ο κόσμος έχει άγχος», σημειώνει με τη σοφία των χρόνων της.

Όταν οι βαλάνες ανέβηκαν στην επιφάνεια του νερού, σερβιρίστηκαν ζεστές, πασπαλισμένες με άφθονο τριμμένο καλαθάκι από τις δικές της κατσίκες και ραντισμένες με ντόπιο πετιμέζι. Μια γεύση που συμπυκνώνει όλη την ουσία της λημνιακής φιλοξενίας.

Η κυρία Μαρία δεν κρατάει μυστικά. Χαίρεται να μοιράζεται τις γνώσεις της με κάθε νέα κοπέλα που θα της χτυπήσει την πόρτα για να μάθει. Και κλείνοντας αυτή τη συγκινητική συνάντηση, μας άφησε με μια κουβέντα που συμπυκνώνει όλη την ανιδιοτελή αγάπη της παλιάς γενιάς:

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ

«Χάρηκα που έδειξα κάτι για τα νέα τα παιδιά που δεν ξέρουνε. Καμιά φορά, άμα πεθάνω, μπορεί να το βλέπουνε και να με θυμούνται…»

Κυρία Μαρία, σε ευχαριστούμε για τη ζεστή σου αγκαλιά, για τις γεύσεις και τα μαθήματα ζωής. Η παράδοση της Λήμνου μένει ζωντανή μέσα από ανθρώπους σαν εσένα!!!