Από το λιμάνι της Μύρινας ο Μάρκος Μπόλαρης μιλά για όσα “πνίγουν” τους ψαράδες!

Η θάλασσα για τη Λήμνο δεν είναι μόνο η ομορφιά της. Είναι ζωή, μεροκάματο, αγωνία και καθημερινός αγώνας για τους ανθρώπους που βγαίνουν με τα καΐκια τους στο Αιγαίο.

Με αφορμή μια συνάντηση στη Μύρινα και μια κουβέντα με ανθρώπους της αλιείας που γνωρίζουν τη θάλασσα όσο λίγοι, ο δικηγόρος και πρώην Υπουργός Μάρκος Μπόλαρης γράφει για όσα δυσκολεύουν σήμερα τη ζωή των ψαράδων της Λήμνου, αλλά και για όσα όπως επισημαίνει πρέπει να αλλάξουν.

Ένα κείμενο με έντονο άρωμα Λήμνου και Αιγαίου, που ξεκινά από το ψαροκάικο του Παναγιώτη (Σκουλαρίκια)  και το λιμάνι της Μύρινας και ανοίγει μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση για την αλιεία και τον πρωτογενή τομέα.

Το δημοσιεύουμε αυτούσιο:

Πρόκληση αλλαγής
αλιευτικής, κι όχι μόνον, πολιτικής

Το θαλασσομάχο ψαροκάικο «Βόρειο Αιγαίο»,
στο γραφικό λιμάνι της Μύρινας ,
καταντικρύς από του Κουντουρά το καφενείον,
του φίλου μου του Πάνου,
του γνωστού τοις πάσι ως Σκουλαρίκα ,
ενός μαχητικού συνδικαλιστή ,
φιλόπατρι υπάρχοντος Λημνίου,
των θαλασσών και της ποσειδωνίας φύλακα,
και προέδρου των αλιέων της Λήμνου
που διεκτραγωδεί άνευ φόβου και πάθους
τις παλινωδίες μιάς ανερμάτιστης
κυβερνητικής πολιτικής για την αλιεία
και τα αλιευτικά,
για την φαιδρότητα της επιβολής τελών κυκλοφορίας στα ψαροκάικα,
για την θρασύτητα
των τουρκικών αλιευτικών σκαφών
που παραβιάζουν τα θαλασσινά όρια,
κι ανενόχλητα σχεδόν, λόγω ελληνικής ανοχής,
εισέρχονται για να αλιεύουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα , ίσαμε τες ακτές της Λήμνου,
για την δυσβάσταχτη επιβάρυνση
που συνεπάγεται η κατακόρυφη αύξηση καυσίμων
για τα αλιευτικά σκάφη , που είναι εργαλεία
του πρωτογενούς τομέα παραγωγής,
για την άρνηση μιάς αεροπορικής εταιρείας
να μεταφέρει εμπορικώς τα αλιεύματα σε ψυγεία,
πράγμα που συνεπάγεται επιβαρύνσεις
και καθυστερήσεις στην μεταφορά τους
μέχρι τον τελικό καταναλωτή !
Στο τέλος , φανερόν ότι
μιά καθημερινή ιστορία ανθρώπινη,
που ξεκινά ως ταξίδι ομορφιάς στο Αιγαίο ,
με μπονάτσες και φουρτούνες ,
ως αλιευτική προκλητική περιπέτεια
συνεχίζεται αναιτίως
ως δράμα της κατεστημένης γραφειοκρατίας
κι ως τραγωδίας ανύπαρκτης πολιτικής
για τον πολύτιμο πρωτογενή τομέα ,
για την ποιοτική αγροδιατροφή
των Ελλήνων !
Κι είναι , καταπώς λέγαν οι Έλληνες,
που «εξ όνυχος τον λέοντα»,
ήγουν από τα επί μέρους πράγματα
γνωρίζεις το όλον , κι εννοώ,
την καθολική αποτυχία μιάς πολιτικής
αντίληψης κι εφαρμογής
στον αγροδιατροφικό
τομέα !
Και τούτο,
από του Ήφαιστου το αργαστήρι
και του Φιλοκτήτη το νησί,
στ’ αλήθεια, συνιστά μιά εξαιρετική πρόκληση
για αλλαγή πολιτικής πορείας